Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Γράμμα στον γιο μου ....

Πριν λίγο μπήκα στο σαλόνι για να κλείσω τα παράθυρα και η ματιά μου έπεσε πάνω σε αυτό που εδώ και 15 μέρες έχουμε στολισμένο πάνω στο σύνθετο. Το απολυτήριο σου από το Δημοτικό Σχολείο. Έμεινα να το κοιτάζω.... Κόλλησα στην λέξη με τα μεγαλύτερα και εντονότερα γράμματα... "απολύεται". Απολύεται από το Δημοτικό Σχολείο και εγγράφεται στο Γυμνάσιο !!! Ποιος; Ο γιος μου; Το δικό μου το παιδί; Σοβαρά τώρα; Μα πως;;; Πότε έγινε αυτό; Εσύ μέχρι χθες έφτιαχνες φανταστικά ζωάκια και αεροπλανάκια από πλαστελίνη. Τόνοι πλαστελίνη έχουν περάσει από τα χέρια σου. Είμαι σίγουρη ότι ακόμα υπάρχει ένα κουτί από δαύτη σε κάποιο σημείο του σπιτιού.... Και περιμένει να μου φτιάξεις μικρά γιασεμιά για την γιορτή μου και αλλήθωρα γατάκια να βάλω πάνω στο κομοδίνο μου.... Και δεινόσαυρους με τεράστιες ουρές και τρομερά δόντια...., φάλαινες όρκες και σαύρες τρομακτικές !!! 

Ακόμα έχω στην ντουλάπα μου τα γράμματα σου προς τον Άγιο Βασίλη που ζητούσες τον δράκο και το κάστρο των Playmobil. Ναι, αυτό που μου είπες ότι δεν θέλεις πια. Ότι μπορούμε να το χαρίσουμε, όμως εγώ δεν θέλω..... Θέλω να μείνουν όλα εκεί, επάνω στο ράφι. Να τα βλέπω κάθε φορά που μπαίνω στο δωμάτιο. Λες και τα στρατιωτάκια, οι ιππότες και οι ινδιάνοι είναι οι φύλακες. Αυτοί που θα κρατήσουν την παιδικότητά σου και δεν θα την αφήσουν να βγει έξω από το δωμάτιο.... Τόσο καιρό σε περιμένουν εκεί, άλλοι πάνω στα ράφια, άλλοι μέσα στα κουτιά.... Δίπλα και οι αστροναύτες, οι νίντζα και ο πολεμιστές lego. Αυτοί που καθόσουν ώρες ατελείωτες και συναρμολογούσες κομματάκι - κομματάκι. Μα πως στο καλό θυμόσουν όλα αυτά τα χιλιάδες κομματάκια πού ταιριάζουν; Και πως στο καλό ήξερες ότι λείπει από το κουτί εκείνο το μικρό διάφανο πορτοκαλί κομματάκι που είχε διάμετρο 3 χιλιοστά όλη κι όλη και εγώ κατά λάθος το είχα ρουφήξει με την σκούπα ;;;; Πόσο καιρό έχεις να παίξεις με τα lego σου; Να αρπάξεις το τεράστιο κουτί, να το πας στο σαλόνι και με έναν εκκωφαντικό θόρυβο να αδειάσεις όλα αυτά τα κομματάκια στο πάτωμα, για να βρεις αυτά που χρειάζεσαι και να φτιάξεις ένα διαστημόπλοιο;;;

Μεγαλώνεις..... Σιγά - σιγά αφήνεις πίσω σου την παιδική ηλικία, τα παιχνίδια, τους ιππότες, τους ινδιάνους..... Και τον Πήτερ Παν, τα βιβλία με τους δεινόσαυρους και τόσα παραμύθια που διαβάσαμε άπειρες φορές, τα βράδια πριν κοιμηθείς.... Τα χαρίσαμε στην βιβλιοθήκη του δήμου, για να μπορούν να τα πάρουν μικρότερα παιδιά να τα διαβάσουν. (Ολα κι όλα όμως, ο Μικρός Πρίγκηπας και ο Τριγωνοψαρούλης θα μείνουν για πάντα στην βιβλιοθήκη, εντάξει; Και ο Εγωιστής Γίγαντας. Και το Δώρο της Παπλωματούς....) 

Μεγαλώνεις........ Σε χαίρομαι και σε καμαρώνω και θέλω να ξέρεις πως με κάνεις πολύ περήφανη και χαρούμενη. Κι αν καμιά φορά σε μπερδεύω με αυτά που σου λέω, είναι γιατί είμαι κι εγώ μπερδεμένη. Δεν ξέρω πως είναι να έχεις ένα μεγάλο παιδί, μαθαίνω κι εγώ μαζί σου.... Εσύ με έκανες πρώτη φορά μαμά, με εσένα τα βλέπω όλα για πρώτη φορά. Και εσύ θα είσαι για πάντα ο δικός μου μικρός πρίγκηπας. Που θα φοβάμαι μην πληγωθείς, μην απογοητευτείς, μην σε εκμεταλλευτούν..... μην σου κάνουν κακό.... Θέλω να μάθεις τον έξω κόσμο, τον κόσμο των μεγάλων, με ήπιο τρόπο, να ...... προσγειωθείς ομαλά, χωρίς να πονέσεις !!!! Δεν είναι εύκολο ο κόσμος αυτός ξέρεις.... Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις.... Κράτησε λίγο ακόμα αυτές τις στιγμές που θα έχεις σαν παιδί.... Θα έχεις μια ζωή ολόκληρη μπροστά σου που θα είσαι μεγάλος. 


Με αγάπη, η μαμά σου ! 



Υ.Γ. Κοίτα, μην εκμεταλλευτείς αυτήν την στιγμή αδυναμίας που έγραψα αυτές τις σειρές και μου πετάξεις "κι εσύ που το ξέρεις, αφού κι εσύ τώρα μαθαίνεις" όταν θα σου πω ότι "όχι, δεν μπορείς να γυρίσεις στις 12.00, γιατί είσαι μικρός". 

Και κλείσε επιτέλους αυτό το κινητό! Προέκταση του χεριού σου έγινε!!! 

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Secret Santa 2016 μέρος Α'

Το ξέρω ότι οι γιορτές τελείωσαν και ο Άγιος Βασίλης ξεκουράζεται στο σπιτάκι του μετά από τόσο τρέξιμο, αλλά εγώ μόλις τώρα βρήκα τον χρόνο να γράψω κάτι για τις ημέρες που μόλις πέρασαν. Φέτος οι γιορτές των Χριστουγέννων ήταν κάπως διαφορετικές για εμάς. Τον Φεβρουάριο του 2015 άλλαξα δουλειά και η αλλαγή αυτή σήμαινε εκτός των άλλων και αλλαγή από ωράριο γραφείου σε ωράριο καταστημάτων. Εκ των πραγμάτων αυτό σημαίνει κάποιες περισσότερες ώρες δουλειά γι' αυτές τις ημέρες λόγω εορταστικού ωραρίου, τα περισσότερα απογεύματα δούλευα και για να πω την αλήθεια, για εμένα πέρασαν πάρα πολύ γρήγορα οι γιορτές και με πολύ κούραση. 
Παρ' όλα αυτά, μπήκα στο εορταστικό πνεύμα, έφτιαξα κουραμπιέδες και μελομακάρονα, βγήκαμε και δυο - τρεις βόλτες στην στολισμένη Αθήνα και προλάβαμε να αγοράσουμε και κάποια μικροδωράκια για τους αγαπημένους μας.
Μέσα σε όλο τον πανικό και το τρέξιμο, το Christmas Spirit, μου έκλεισε το μάτι και όταν άρχισαν να ανεβαίνουν αναρτήσεις από τους bloggers για συμμετοχή σε Secret Santa ανταλλαγές. Μία από αυτές, ήταν και η ανταλλαγή χειροποίητου δώρου που διοργάνωσε η Μαριλένα από το marilenaspotofart
Όσοι συμμετείχαμε, θα στέλναμε ένα χειροποίητο δώρο και θα παραλαμβάναμε ένα χειροποίητο δώρο, από άγνωστο αποστολέα. Και το ομολογώ, ότι αυτή η αγωνία, να περιμένεις κάθε πρωί και να γλυκοκοιτάζεις τον ταχυδρόμο, μήπως σου έχει φέρει το δικό σου κουτί, έχει πολύ πλάκα.
Ένα πρωί λοιπόν ήρθε και το δικό μου πακέτο από τον Άγιο Βασίλη μου και εάν κρίνω από το περιεχόμενο, πρέπει να ήμουν πολύ καλό παιδί, όλη την προηγούμενη χρονιά.



Η πολύ γλυκιά Ελένη από το blog στα μονοπάτια της φαντασίας μου έφτιαξε για εμένα και μου έστειλε υπέροχα δωράκια.

Μια χαρούμενη ξύλινη κλειδοθήκη, που χάρη στην τεχνοτροπία του decoupage, χαρούμενα πουλάκια μου τιτιβίζουν το "καλωσόρισες" όποτε επιστρέφω στο σπίτι.



Μια αστραφτερή κάρτα που στόλισε την βάση του δέντρου μας, 



ένα αγγελούδι - στολίδι και ένα αστέρι - στολίδι για το δέντρο. 




Εδώ να πω, ότι κάθε χρόνο αυτό που μου δίνει χαρά όταν στολίζω το δέντρο, είναι να βλέπω ένα - ένα στολίδι χωριστά και να μου φέρνει στο μυαλό για χαρούμενη ανάμνηση. Τα δύο αυτά στολίδια λοιπόν, κάθε χρόνο θα μου θυμίζουν αυτή την ανταλλαγή και τον χρόνο που αφιέρωσε η Ελένη να τα φτιάξει για εμένα. Τι πιο γλυκό!

Τέλος, επειδή η Ελένη είναι ανήσυχο πνεύμα και η δημιουργία της δεν σταματάει στα χέρια, μου έστειλε και ένα αντίτυπο του παραμυθιού που έχει γράψει, με τίτλο "Το ταξίδι των τριών πλατανόφυλων", το οποίο η μικρή μου άρπαξε μέσα από τα χέρια μόλις το είδε, στρώθηκε στην πολυθρόνα να το διαβάσει και σηκώθηκε μόνο όταν το τελείωσε!



Ευχαριστώ πολύ και την Ελένη για τα υπέροχα δώρα της και τον χρόνο της και την Μαριλένα που ήταν το αρχιξωτικό που αφιέρωσε πολύτιμο χρόνο να διοργανώσει αυτή την ανταλλαγή.

Σε λίγες μέρες θα ακολουθήσει και δεύτερη ανάρτηση με τα υπόλοιπα Secret Santa που έλαβα μέρος και μου έδωσαν πολλή - πολλή χαρά! Και του χρόνου να είμαστε καλά! 


Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Καλό ξημέρωμα κόσμε...

Και με ετούτα και με εκείνα φτάσαμε στις 2 Νοεμβρίου. Είναι βράδυ, όλοι κοιμούνται και εγώ άφησα τις βελόνες και τα κουβάρια μου στο καλαθάκι τους, βγήκα από το facebook που ξεμυαλίζει, κάνω ότι δεν βλέπω το μαξιλάρι και το πάπλωμα που μου κλείνουν το μάτι και είπα ότι δεν θα σηκωθώ από την καρέκλα μου αν δεν γράψω δύο λόγια απόψε..... 
Μπήκα πριν λίγο στο δωμάτιο των παιδιών για να αφήσω ένα βιβλίο στο γραφείο. Το αφήνω, σηκώνω από το πάτωμα μια κούκλα, βάζω στην άκρη τις παντόφλες τους και ευχαριστώ τον καλό Θεό που τελευταία στιγμή είδα μέσα στο μισοσκόταδο αυτό το ύπουλο ανθρωπάκι Lego στο πάτωμα και δεν το πάτησα....  Τα σκεπάζω γιατί έχουν ξεσκεπαστεί... Μικρές καθημερινές κινήσεις μιας μαμάς, λίγο πριν σωριαστεί από την κούραση. Άθελα μου χαμογελάω όταν τα βλέπω να κοιμούνται....Επιτέλους, σκέφτομαι, παραδόθηκαν στην αγκαλιά του Μορφέα. Το αγοράκι μου .... Που την μέρα που γεννήθηκε χιόνιζε. Που πήρα την παιδίατρο τηλέφωνο και την ρώτησα εάν είναι φυσιολογικό ένα νεογέννητο να κοιμάται 20 ώρες την ημέρα. Που για να φάει το φαγητό του έπρεπε να του κάνω τον καραγκιόζη. Που τρελαινόταν να παίζει με πλαστελίνες και playmobil και αγνοούσε τα αυτοκινητάκια. Που όταν φέραμε την νεογέννητη αδερφή του στο σπίτι, είπε "Μαμά, εγώ την μπέμπα την αγαπώ και είμαστε φίλοι, αλλά να μην φέρεις άλλο μωρό στο σπίτι....". Κοιτάζω το βιβλίο της Ιστορίας πάνω στο γραφείο. "Ιστορία ΣΤ' Δημοτικού". Πότε έφτασε στην Έκτη Τάξη; Πότε με έφτασε στο ύψος; Προχθές πήγε στο σπίτι του φίλου του που μένει δύο τετράγωνα πιο πάνω μόνος του, (έλα μαμαααααααααααααααααααααα είμαι μεγάλος πια!!!) με ρώτησε πότε θα έχει δικό του κινητό και εάν μπορεί να έχει δικό του λογαριασμό Skype και Viber (έλα μαμααααααααααααααααααα όλοι στην τάξη έχουν.....). 
Και εγώ αναρωτιέμαι που είναι εκείνο το μικρό χαριτωμένο μωράκι που του διάβαζα τον Πήτερ Παν πριν κοιμηθεί, του κρατούσα το χέρι όταν περπατούσαμε στον δρόμο και έχασα την μισή μου ζωή όταν έβαλε στο στόμα του ένα κέρμα που βρήκε στο πάτωμα....
Στο διπλανό κρεβάτι η κόρη μου, η μικρή μου επαναστάτρια. Που η πρώτη της κουβέντα ήταν "ατό τι είναι μαμά;;;". Που για να ντυθεί για να την πάω στον παιδικό σταθμό μας άκουγε όλη η πολυκατοικία "μόοοοοοοονηηηηηηη μου είπαααααααααααααααααα", 18 μηνών μωρό και όλα μόνη της ήθελε να τα κάνει! Να ντυθεί, να φορέσει παπούτσια, να φάει, να περπατήσει, να πλυθεί.... Ανεξάρτητη και πεισματάρα από την μέρα που γεννήθηκε! Κοκέτα μέχρι εκεί που δεν παίρνει, δεν μου έχει αφήσει κραγιόν για κραγιόν, αλλάζει χτένισμα 120 φορές την ημέρα, ρούχα επίσης και όταν σταθούμε σε μια βιτρίνα με παπούτσια να χαζέψουμε, εγώ βλέπω τα πιο χαμηλά και εκείνη εκστασιάζεται με τα δωδεκάποντα!!! "Καημένε πατέρα" σκέφτομαι "κοιμήσου ήσυχος για λίγα χρόνια ακόμη γιατί μετά δεν βλέπω να ξανακοιμάσαι!!!.Θα αρχίσει τα νυχτοπερπατήματα και θα χάσουμε τον ύπνο μας...."
Τους δίνω από ένα φιλί και βγαίνω από το δωμάτιο.... Ρίχνω μια ματιά στην δική μας κρεβατοκάμαρα. Ο καλός μου κοιμάται.... Με κάτι είναι αγχωμένος όμως πάλι, γιατί τρίζει τα δόντια του στον ύπνο του. Απλώνεται στο κρεβάτι σαν τον αστερία και δεν μου αφήνει καθόλου χώρο. Ξέρω όμως ότι μόλις ξαπλώσω θα έρθει και θα κολλήσει πάνω μου, θα με κλείσει στην αγκαλιά του και θα μου πει πως με αγαπάει. Νιώθω τόση δύναμη και τόση ασφάλεια εκείνη τη στιγμή.... Ακόμα και τις πιο δύσκολες και πιο στενάχωρες στιγμές. Ακόμα και όταν όλος ο κόσμος μας γκρεμίζεται.... Πώς το λέει το τραγουδάκι;;; "Αχ να ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου....".

Πάω λοιπόν κι εγώ να ξαπλώσω, να ξεκουραστώ και να ονειρευτώ έναν κόσμο που όλοι οι άνθρωποι θα βρίσκουν δύναμη από την αγάπη, θα χαμογελούν γιατί τα παιδιά τους θα έχουν ένα ζεστό κρεβάτι να κοιμηθούν, ένα πιάτο φαγητό για να μην πεινούν, ένα στεγνό ρούχο να φορέσουν, ένα παραμύθι να τα συντροφεύει στα όνειρά τους και θα μπορούν να αφήνονται σε μια αγκαλιά νιώθοντας ασφάλεια. 

Καληνύχτα κόσμε, καλό ξημέρωμα....