Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Το δικαίωμα του να μην είσαι καλά!

Αυτή την ανάρτηση ήθελα να τη γράψω εδώ και πολύ καιρό. Δεν ήξερα όμως πως να το κάνω, έτσι ώστε να μην είναι πολύ δυσάρεστη και να μην βγάλει αίσθημα γκρίνιας, ζήλιας και μιζέριας! 

Οταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το ιστολόγιο, αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο, ήταν το τι θα γίνει εάν κάποια στιγμή δεν έχω τι να γράψω.... Στην πορεία, αυτό έγινε "τι θα γίνει εάν δεν έχω κάτι ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ να γράψω. Βλέποντας τις περισσότερες αναρτήσεις σε φιλικά και αγαπημένα blogs να είναι γεμάτες ενθουσιασμό για ταξίδια, εκδρομές, πάρτι, γιορτές, υπέροχες κατασκευές, μοναδικές συνταγές, επαγγελματικές προτάσεις και ευκαιρίες κ.λπ., εγώ ένιωσα ότι δεν έχω τίποτα να γράψω. Γιατί έχω 7 χρόνια να πάω κανονικές διακοπές (πόσο Σχοινιά να φωτογραφίσω πια; Πόσο εξωτικό και μαγευτικό να τον περιγράψω;), επαγγελματικά τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο τόσο για εμένα όσο και για τον σύζυγο (βασικά για εμένα δεν τίθεται καν θέμα "επαγγελματικά" το τελευταίο χρονικό διάστημα αφού απολύθηκα....), για τα γενέθλια δεν κάνουμε φοβερά πάρτι με εμπνευσμένο θέμα και προετοιμασία εβδομάδων.

Και κάπου εδώ έρχεται να ταιριάξει ο τίτλος της ανάρτησης! Δεν γίνεται να είσαι πάντα καλά! Ούτε να προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά! Γιατί υπάρχουν μικρές οι μεγάλες περίοδοι που τίποτα δεν πάει καλά! Τίποτα όμως! Και το "έλα μωρέ, υπάρχουν και χειρότερα" όχι μόνο δεν σου λέει τίποτα, αλλά σε εκνευρίζει κιόλας! Η σκέψη ότι υπάρχουν άστεγοι δεν θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα όταν έχεις ένα σπίτι να μείνεις, αλλά έχεις γονατίσει να πληρώνεις λογαριασμούς και δεν έχεις τη δυνατότητα να φύγεις ένα διήμερο να αδειάσει το κεφάλι σου.... 

Δεν μπορείς να είσαι καλά και μέσα στο χαμόγελο, όταν μένεις άνεργος σε εποχή οικονομικού πολέμου και η γενιά σου θεωρείται "καμμένη". Βέβαια όποιος δεν έχει μείνει ξεκρέμαστος τη στιγμή που από τη δουλειά του εξαρτάται το εάν θα έχουν τα παιδιά του να φάνε ή να ντυθούν, δεν μπορεί να καταλάβει τον φόβο σου, την πίκρα σου και την απελπισία σου.... Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν είσαι καλά και σε λέει απλά γκρινιάρη....

Δεν μπορείς να είσαι καλά, όταν η ζωή σου έχει γεμίσει ασφυκτικά από "πρέπει" και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για "θέλω"....

Δεν μπορείς να είσαι καλά, όταν από τα πρώτα λεπτά που θα κάτσεις να κάνεις κάτι που σε ευχαριστεί, θα θυμηθούν όλοι -μα όλοι- να σου ζητήσουν κάτι, να σε ρωτήσουν κάτι, να σου θυμίσουν κάτι ακόμα που "πρέπει" να κάνεις.....

Δεν μπορείς να είσαι καλά, όταν έχεις δεκάδες ιδέες για δημιουργία, αλλά καθόλου ευκαιρίες να τις πραγματοποιήσεις.... 

Και στην τελική, δεν μπορείς να είσαι καλά, απλά και μόνο γιατί έτσι πρέπει. Γιατί "εάν εσύ δεν είσαι καλά και δυνατή, θα καταρρεύσουν και όλοι οι άλλοι.....". Κάποια στιγμή έχεις το δικαίωμα να λυγίσεις, να πεις "δεν είμαι καλά" και να απαιτήσεις να σε στηρίξουν οι άλλοι. Ή τουλάχιστον να σε αφήσουν στην ησυχία σου, μέχρι να νιώσεις καλύτερα....

Για εσένα λοιπόν που διαβάζεις αυτές τις γραμμές και ίσως σκέφτεσαι "η Μαρία πάλι γρινιάζει και κλαψουρίζει" ή "τι αχάριστη που είναι, άλλοι δεν έχουν σπίτι να μείνουν και αυτή ονειρεύεται διακοπές" έχω να πω:

Ναι, νιώθω ευγνώμων και τυχερή που έχω ένα σπίτι να μείνω, που ο ένας από τους δυο μας έχει δουλειά, που για ένα χρονικό διάστημα θα έχω το ταμείο ανεργίας, που εγώ, ο σύζυγος και τα παιδιά είμαστε υγιείς, που είμαστε αγαπημένοι και μαζί, σε παρακαλώ όμως, μην μου λες ότι δεν είναι σωστό να θέλω και κάτι περισσότερο για να νιώσω καλά..... Δεν μου φτάνει η απλή επιβίωση, θέλω ΖΩΗ !!!




Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Κάθε βελονιά και μια ευχή!

"Κάθε βελονιά και μια ευχή". Αυτά ήταν τα λόγια που είχα γράψει στην κάρτα που συνόδευε το πρώτο μου χειροποίητο δώρο. Ήταν μια μπεμπέ κουβερτούλα, η πρώτη που είχα πλέξει στη ζωή μου με βελονάκι. Ήταν για το -τότε- νεογέννητο μωρό της φίλης μου της Μάχης και πραγματικά είχα βάλει σε αυτό όλη την αγάπη μου και την θετική μου σκέψη! Φυσικά αφού ήταν το πρώτο μου πλεκτό, είχε τα λάθη του και ίσως εάν το έβλεπα τώρα θα το ξήλωνα και θα το ξαναέπλεκα από την αρχή, εκείνη τη στιγμή όμως δεν είχε καμία σημασία για εμένα. Ήταν κάτι που το έφτιαξα με τα χέρια μου και φυσικά ήμουν ενθουσιασμένη!

Από τότε, δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πλέξω, έχουν πλεχτεί πολλάααα μέτρα κουβάρια (και έχουν ξηλωθεί άλλα τόσα...) και τα μισά τουλάχιστον από αυτά που έχω φτιάξει, τα έχω χαρίσει. Πολλά μάλιστα πάνω στον ενθουσιασμό να τα τελειώσω και να τα δώσω στους παραλήπτες τους,  έχω ξεχάσει να τα φωτογραφίσω, πράγμα που πολύ με εκνευρίζει, ειδικά όταν θυμάμαι ότι δεν "τράβηξα" φωτογραφίες, όταν τα δωράκια έχουν πια παραδοθεί από εμένα ή ταξιδεύουν με το ταχυδρομείο...

Φυσικά, τα πιο χαριτωμένα και ζουζουνιάρικα πλεκτά, είναι αυτά για τα μωρά και τα παιδιά! 

Κουβερτούλες...










Σκουφάκια....




Κουκλίτσες...



Και όταν θέλω να κάνω διάλειμμα από το πλέξιμο, το ρίχνω στο μετρητό κέντημα!





Σήμερα έχουν την τιμητική τους τα μπεμπέ (όσα θυμήθηκα να φωτογραφίσω δηλαδή, γιατί τα περισσότερα, είπαμε......). Σε άλλη ανάρτηση θα σας δείξω τα πλεκτά δώρα των "μεγάλων" !

Είναι τόσο όμορφο να δημιουργείς και ειδικά να φτιάχνεις κάτι για κάποιον άλλο! Γιατί πάνω απ' όλα, όταν προσφέρεις κάτι που έχεις δημιουργήσει εσύ ο ίδιος, προσφέρεις ΑΓΑΠΗ ! Δεν έχει σημασία αν δεν είναι τέλειο. Σημασία έχει ότι έφτιαξες κάτι ξεχωριστό, για κάποιον που θεωρείς ξεχωριστό!


Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

59 + 1 πράγματα που δεν ξέρετε για εμένα

Είχατε καιρό να δείτε ανάρτησή μου και νομίζατε ότι θα πέρναγε έτσι αυτό ε; Με ξεσηκώσατε όμως άτιμες blogger και έτσι μετά από την μισή bloggoγειτονιά (την Μάγδα, την Μαρία, την Ελπίδα, την Μάρθα, την Γιάννα, την Ειρήνη, την Κατερίνα, την Εύη, την Μαρίνα, που φιλοξένησε και την ανάρτηση της Ιωάννας, την Ρεγγίνα, την Βάσω, την Τέσση, την Ειρήνητην Κάτια και την Πέννυ, εάν έχασα ή ξέχασα κάποια παρακαλώ να με ενημερώσετε να συμπληρώσω τον σύνδεσμο), ήρθε και η δική μου ανάρτηση, που είμαι σίγουρη κανείς δεν την περίμενε, μετά από τόσο καιρό που έχω να γράψω. 

Όταν όμως είδα το πρώτο "59+1 πράγματα που δεν ξέρετε για εμένα" στον αέρα, σκέφτηκα αμέσως ότι θέλω κι εγώ να τα γράψω και το είδα σαν μια ευκαιρία να με ....θυμηθούν οι παλιοί και να με μάθουν οι νέοι (χχοχοοχοχοχ). Και καθόλου δεν με πειράζει εάν γελάσετε με κάποια από αυτά.  Γιατί τελικά blogging σημαίνει να μοιράζεσαι και εάν δεν ανοιχτείς στους φίλους σου, να πεις τις παραξενιές σου, τις αδυναμίες σου, αν δεν γελάσεις με τις γκάφες σου, αν δεν αυτοσαρκαστείς, αν δεν παραδεχτείς ποιος τελικά είσαι, τι νόημα έχει; 

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Γράμμα στον γιο μου ....

Πριν λίγο μπήκα στο σαλόνι για να κλείσω τα παράθυρα και η ματιά μου έπεσε πάνω σε αυτό που εδώ και 15 μέρες έχουμε στολισμένο πάνω στο σύνθετο. Το απολυτήριο σου από το Δημοτικό Σχολείο. Έμεινα να το κοιτάζω.... Κόλλησα στην λέξη με τα μεγαλύτερα και εντονότερα γράμματα... "απολύεται". Απολύεται από το Δημοτικό Σχολείο και εγγράφεται στο Γυμνάσιο !!! Ποιος; Ο γιος μου; Το δικό μου το παιδί; Σοβαρά τώρα; Μα πως;;; Πότε έγινε αυτό; Εσύ μέχρι χθες έφτιαχνες φανταστικά ζωάκια και αεροπλανάκια από πλαστελίνη. Τόνοι πλαστελίνη έχουν περάσει από τα χέρια σου. Είμαι σίγουρη ότι ακόμα υπάρχει ένα κουτί από δαύτη σε κάποιο σημείο του σπιτιού.... Και περιμένει να μου φτιάξεις μικρά γιασεμιά για την γιορτή μου και αλλήθωρα γατάκια να βάλω πάνω στο κομοδίνο μου.... Και δεινόσαυρους με τεράστιες ουρές και τρομερά δόντια...., φάλαινες όρκες και σαύρες τρομακτικές !!!